طبقه بندی سیستم تهویه مطبوع

سیستم های تهویه هوا تا کنون به عنوان تنها منبعی بوده که هوای داخل فضا را در درجه حرارت یکنواخت نگاه داشته و توسط ترموستات کنترل می شود. هر چند که در ساختمان های گوناگون به علت وجود فضاهای مختلف، بارهای مختلفی مورد نیاز است؛ تفاوت بارها دلایل دیگری از جمله نوع کاربری، قرار گیری در مجاورت نور آفتاب و... نیز می تواند داشته باشد.

بنابراین سیستم ساده تامین کننده گرما یا سرما باید مستقل بوده و دسترسی جهت تعمیرات به آن امکان پذیر باشد. زمانیکه سیستمی جهت کنترل مستقل یک فضا طراحی می شود به آن فضا اصلاحا "زون" گفته می شود که ممکن است بخشی از یک فضای بزرگ باشد.

به طور مثال سن نمایش می تواند به عنوان یک زون و سالن حضار نیز زون دیگر در نظر گرفته شود که هر کدام نیاز به گرمایش و سرمایش جدا دارند. هنگامی که سیستمی طراحی می شود برای کنترل به چهار روش می تواند تهویه را تامین کند.

1. سیستم تمام هوا
2. سیستم آب_هوا
3. سیستم تمام آب
4. سیستم های مبتنی بر تبرید

سیستم تمام هوا

در این سیستم تمام هوای تهویه با استفاده از یک جریان به فضا منتقل می شود. این سیستم نیاز به فضای قابل توجه کانال در هر منطقه دارد. ظرفیت گرمایی یا سرمایی در دستگاه انگلیسی با BTU و دبی هوا با cfm یا "فوت مکعب بر دقیقه" اندازه گیری می شود.

Q=A.cfm(T_zone-T_{supppy air})

A: عدد ثابت